چهارشنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۸ - 2019 November 13
کد خبر: ۳۲۳۰۸
تاریخ انتشار: ۰۴ آبان ۱۳۹۸ - ۱۳:۰۸
سفر اخیر «مارک اسپر» به افغانستان، یادآور سفر «جان کری» به این کشور و مدیریت نتایج انتخابات سال 2014 است. انتخاباتی که به دلیل تقلب و همچنین اختلاف بین دو نامزد نهایی دچار بن بست شد.

به گزارش روابط عمومی جامعه اسلامی مهندسین به نقل از خبرگزاری فارس، افغانستان در روز 21 اکتبر شاهد سفر وزیر دفاع آمریکا و نانسی پلوسی به این کشور بود. اسپر در سفر خود اشاره کوتاهی به خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان داشت اما بیش از هر چیز این خبر یادآور سفر «جان کری» به افغانستان و مدیریت نتایج انتخابات سال 2014 است. انتخاباتی که به دلیل تقلب و همچنین اختلاف بین دو نامزد نهایی دچار بن بست شد.

انتخابات 2019 نیز از این روند مستثنی نیست. در انتخابات سال 2019 مشکلات بسیاری از جمله سردرگمی در کار با دستگاه بایومتریک، عدم ثبت نام افراد در لیست رای دهندگان، رای دادن بدون وجود اسم در لیست و بدون دستگاه بایومتریک و نبود مواد انتخاباتی در وحله اول ثبت شده است.

پس از برگزاری انتخابات نیز کمیسیون انتخابات اقدام به ابطال حدود یک میلیون برگه رای کرد. در صورتی که تعداد آرای نهایی حدود 1 میلیون و 700 هزار رای ثبت شده است.

بسیاری از نامزدها و کارشناسان معترض  نیز با طرح سوالاتی نظیر اینکه  چگونه ممکن است که در ولایات ناامن تعداد آرای به صندوق ریخته شده بیش از تعداد آرای ولایات امن باشد، روند برگزار شده را زیر سوال برده‌اند.

این موارد همگی موجب شده است که کارشناسان و نامزدهای رقیب اشرف غنی را وادار به اعتراض به احتمال تقلب در انتخابات کنند. امری که در روزهای بعد از انتخابات با شکسته شدن قفل مرکز سرور کمیسیون انتخابات تقویت نیز شد.

در کنار تقلب، پایین بودن آرای انتخابات نیز به مشکلی دیگر در این انتخابات تبدیل شده است. در صورت پیروزی یکی از نامزدها در دور اول انتخابات، مشروعیت این نامزد به دلیل آرای پایین کسب شده بسیار شکننده خواهد بود.

از سوی دیگر این امکان نیز وجود دارد که انتخابات در دور دوم ادامه پیدا کند. اما به نظر نمی‌رسد که دور دوم انتخابات بتواند مشارکت بیشتری را به سوی خود جلب کند. امری که موجب خواهد شد هزینه‌ای چند صد میلیون دلاری صرف انتخاباتی بی‌نتیجه شود.

در این بین باید این مسئله در نظر گرفته شود که برگزاری دور دوم انتخابات خطرات امنیتی جدی را متوجه این روند خواهد کرد. چرا که طالبان در دور پیشین از اراده جدی خود برای جلوگیری از انتخابات گفت و تکرار این روند تنها خطرات جانی برای رای دهندگان و کارمندان انتخاباتی را در پی دارد.

در این بین آمریکا به دلایل عمده‌ای که وابسته به سیاست داخلی و خارجی این کشور نیز هست، خواهان مشخص شدن هرچه سریع‌تر دولت بعدی است.

آمریکایی‌ها در داخل از سوی افکار عمومی تحت فشار هستند تا از حضور نظامی خود در کشورهای مختلف کاسته و نیروهای نظامی خود را به کشور بازگردانند. همچنین دونالد ترامپ برای پیروزی در انتخابات آینده نیازمند عملی کردن وعده خود در خصوص بازگشت سربازان به آمریکاست.

چنین شرایطی این اولویت را مطرح می‌سازد که آمریکا هرچه سریع‌تر از مسئله دولت در افغانستان فارغ شود و مذاکرات صلح را پیگیری کند. مذاکراتی که پیش از این تا مرحله امضای توافقنامه پیش رفته بود، اما اکنون به نظر می‌رسد تغییراتی در آن صورت گرفته است.

در صورتی که نیروهای نظامی آمریکا به صورت کامل از افغانستان خارج نخواهند شد بلکه 8600 نیرو در افغانستان باقی خواهند ماند.

مجموع عوامل نهفته در محیط داخلی سیاست افغانستان و مسائل مرتبط با سیاست داخلی و خارجی آمریکا، این کشور را واداشته است تا همانند انتخابات سال 2014، با ارسال نماینده‌ای ویژه به اختلافات پایان دهد.

با این تفاوت که این بار به دلیل استقبال پایین از روند انتخابات، باطل کردن آرای موجود و انتخاب فرمایشی دولت بعدی، موجب نگرانی بابت انتقادات داخلی و اجتماعی نخواهد شد.

انتهای پیام/

ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر: